Retoryka wojenna na temat Iranu i „zlecony przez Trumpa” atak w Jemenie: III wojna światowa wcale się nie zbliża – ta wojna toczy się TERAZ

© kokpit.aero -- Niepotwierdzone zdjęcie przedstawiające wrak przemiennopłata US MV-22 Osprey, który miał „twarde lądowanie” podczas „niespodziewanego nalotu na Al-Kaidę” w prowincji Al-Bajda, w środkowym Jemenie, 28 stycznia 2017

© kokpit.aero — Niepotwierdzone zdjęcie przedstawiające wrak przemiennopłata US MV-22 Osprey, który miał „twarde lądowanie” podczas „niespodziewanego nalotu na Al-Kaidę” w prowincji Al-Bajda, w środkowym Jemenie, 28 stycznia 2017

za: https://pracownia4.wordpress.com/2017/02/28/retoryka-wojenna-na-temat-iranu-i-zlecony-przez-trumpa-atak-w-jemenie-iii-wojna-swiatowa-wcale-sie-nie-zbliza-ta-wojna-toczy-sie-teraz/

Niall Bradley
Sott.net

Retoryka amerykańskiego rządu w stosunku do Iranu osiągnęła ostatnio poziom nienotowany od czasów administracji Busha, a powodem tego zdaje się być ciąg wydarzeń z ostatnich kilku tygodni, jakie miały miejsce w Jemenie i jego okolicach. Ataki USA z użyciem dronów i naloty na jemeńskie obiekty były przeprowadzane przed, w trakcie i po inauguracji Trumpa, ale uwagę amerykańskich mediów przyciągnął dopiero atak jednostki specjalnej USA (Navy Seals 6) w środkowym Jemenie 28 stycznia b.r.

Dwa dni po inauguracji Trumpa amerykańskie drony „zabiły w Jemenie pięciu przywódców Al-Kaidy”. Operacja odbyła się bez wiedzy Trumpa (a więc i bez jego zgody), ponieważ jego poprzednik uwolnił Pentagon od nadzoru wykonawczego w zakresie działań wojennych z wyłącznym użyciem dronów. Machina wojenna USA jest, w pewnym sensie, rozumna. Zazwyczaj działa bez oficjalnego przywództwa, decyzji czy udziału „cywilnego rządu”. To samo dotyczy wielu ataków dronowych, przeprowadzonych w „okupowanych przez ISIS Syrii i Iraku” w okresie przed inauguracją oraz w pierwszych dniach prezydentury Trumpa.

Tak więc chociaż większość ludzi może zakładać, że w okresie między usunięciem starej administracji i wprowadzeniem nowej wszystkie takie operacje byłyby wstrzymane, wcale tak się nie dzieje, co jest dość wyraźnym dowodem, że polityka zagraniczna USA funkcjonuje niezależnie od Białego Domu.

Nocny atak Navy Seals w środkowym Jemenie

Później jednak rozegrało się coś, co najwyraźniej angażowało Trumpa. W niedzielę 29 stycznia US Central Command (CENTCOM) opublikował nieprawdopodobną informację prasową, w której stwierdzano, że „28 stycznia w Jemenie, podczas nocnego nalotu na Al-Kaidę Półwyspu Arabskiego (AQAP), zginął jeden żołnierz amerykański, a czterech innych zostało rannych”. W operacji, jak podano, zabito szacunkowo „14 członków AQAP i zdobyto informacje, które mogą zapewnić wgląd w planowane przyszłe zamachy terrorystyczne”. Aha, i samolot przemiennopłatowy US MV-22 Osprey, wykorzystany w operacji, „miał twarde lądowanie”, więc musiał zostać „zniszczony na miejscu [przez samoloty marynarki wojennej USA]”.

© Unknown -- Zabita w nalocie: Nora al-Aliki, 8-letnia córka Anwara al-Aliki, amerykańskiego muzułmańskiego imama, który został zabity w Jemenie w amerykańskim ataku dronowym w 2011 roku

© Unknown — Zabita w nalocie: Nora al-Aliki, 8-letnia córka Anwara al-Aliki, amerykańskiego muzułmańskiego imama, który został zabity w Jemenie w amerykańskim ataku dronowym w 2011 roku

Naturalnie ten alarmujący rozwój wypadków sprowokował mnóstwo pytań, na które anonimowi urzędnicy amerykańskiego wywiadu z największą ochotą odpowiedzieli w kolejnych „przeciekach” do mediów. W tym momencie historia przedstawia się tak, że siły specjalne USA, w połączeniu z „siłami specjalnymi Zjednoczonych Emiratów Arabskich” (którym, nawiasem mówiąc, przywodzi niejaki Mike Hindmarsh, były szef australijskiego SAS), przeprowadziły przed świtem nalot na wieś Jakla, „znaną twierdzę AQAP” w prowincji Al-Bajda, w południowo-wschodnim Jemenie. Ich zadaniem było „zebranie jak najwięcej informacji wywiadowczych na temat AQAP w celu umożliwienia przyszłych rajdów i ataków przeciwko tamtejszej Al-Kaidzie”.

Lokalne źródła doniosły, że w operacji zginęło aż 57 osób, w tym osiem kobiet i ośmioro dzieci. Jednym z tych dzieci była podobno 8-letnia córka Anwara al-Aliki, „genialnego terrorysty i radykalnego islamskiego duchownego” (i obywatela Stanów Zjednoczonych), który zginął w ataku dronowym w Jemenie w 2011 roku za „wpływanie” na (spiskowanie z? „dżihadykalizację”?) 16-letniego syna bogatego nigeryjsko-brytyjskiego bankiera Farouka Abdulmutallaba, niesławnego „bieliźnianego zamachowca” [nieco późniejszy artykuł o Farouku przetłumaczony na Pracowni tutaj]. CENTCOM zadbał, aby podkreślić to powiązanie w swoim komunikacie prasowym, wskazując, że – poza owym dziwacznym incydentem na pokładzie samolotu z Amsterdamu do Detroit w Boże Narodzenie 2009 roku – AQAP jest również odpowiedzialny za „zamach podczas bostońskiego maratonu i atak na biura Charlie Hebdo w Paryżu”.

CENTCOM opublikował również nagranie filmowe, będące według niego „małą próbką informacji wywiadowczych, jakie pozyskano na miejscu”, to znaczy w „punkcie zbornym, centrum propagandy i węźle logistycznym siatki terrorystycznej AQAP”. Film „demonstruje sposób wytwarzania trójnadtlenku trójacetonu (triacetone triperoxide, TATP) – materiału wybuchowego, stosowanego w licznych atakach terrorystycznych, w tym w próbie ataku ’bucianego zamachowca’ z 2001 roku oraz w atakach w środkach transportu w Londynie w roku 2005”. Pentagon został jednak zmuszony zdjąć to wideo, gdy ktoś zwrócił uwagę, że ich „ważne informacje wywiadowcze” zostały szeroko rozpowszechnione 10 lat temu przez firmę wywiadowczą SITE Rity Katz, prywatną amerykańsko-izraelską firmę szpiegowską, która tak samo dużo zrobiła dla nagłaśniania „planów terrorystycznych” dżihadystów, co Syryjskie Obserwatorium Praw Człowieka dla demonizowania Baszara al-Asada.

© Unknown -- Prezydent Trump z córką Ivanką w drodze na pogrzeb Williama Owena z Navy Seal

© Unknown — Prezydent Trump z córką Ivanką w drodze na pogrzeb Williama Owena z Navy Seal

Wieś, o której mowa, według Baraa Shibana z brytyjskiej grupy Reprieve, zajmującej się prawami człowieka, już w grudniu 2013 r. została zaatakowana przez amerykańskie drony, które zabiły gości weselnych. Pan młody, który przeżył tamten atak, tym razem zginął wraz z synem i córką. Nora al-Aliki, córka „terrorystycznego geniusza”, (która być może, ale niekoniecznie, sama była obywatelką USA) według relacji jej dziadka Nassera al-Awlakiego wykrwawiła się na śmierć dwie godziny po otrzymaniu postrzału w szyję. On sam i inni ocalali mówią, że wieś wcale nie była „twierdzą AQAP”, a raczej wioską rodzinną szejków plemiennych, którzy w rzeczywistości walczą przeciw wspieranemu przez Saudów i USA rządowi Jemenu (obalonemu w wyniku zamachu stanu w styczniu 2015 roku rzez rządzący ruch kierowany przez Hutich, co przyspieszyło „saudyjską” interwencję, zmierzającą do „przywrócenia legalnego, demokratycznie wybranego rządu”– ironia, która całkowicie umyka autokratycznym władcom Zatoki Perskiej, przywołującym tę „słuszną sprawę”). Dziadek Awlaki powiedział, że „oficjalny” rząd (na wygnaniu w Arabii Saudyjskiej) za pośrednictwem swoich sił w Adenie dostarczał broń jemu i jego rodzinie do walki przeciwko Hutim.

 

© South Front

© South Front

 

Ci bojownicy nie tylko są doskonale uzbrojeni – NBC poinformowało o podejrzeniach, że ktoś dał im cynk o nalocie. Według Pentagonu zespół Sealsów spotkał się z ciężkim ostrzałem („strzelały do nas nawet kobiety”), a wychodząc z założenia, że to oni [bojownicy] sprawili przemiennopłatowi MV-22 Osprey „twarde lądowanie” (a nie „zniszczyły go na miejscu” samoloty marynarki USA), jest całkiem prawdopodobne, że zaatakowani mieli również pod dostatkiem ciężkiej broni.

Choć rzecznik Trumpa charakteryzuje operację jako „udaną”, anonimowi oficjele wywiadu USA za „niemal wszystko, co poszło źle”, obwiniają Trumpa, informując media, że „Trump zatwierdził swoją pierwszy tajną operację antyterrorystyczną bez wystarczających informacji wywiadowczych, wsparcia naziemnego czy odpowiednich przygotowań zabezpieczających”. W rezultacie misja skończyła się wylądowaniem w „umocnionej bazie Al-Kaidy, z dostępem chronionym przez zaminowany pas i czuwających snajperów oraz z większym niż się spodziewano kontyngentem uzbrojonych islamskich ekstremistów”. Dla dopełnienia tej paskudnej historii, ci sami oficjele twierdzą, że misja była planowana kilka miesięcy wcześniej, rozważana przez administrację Obamy, ale ostatecznie została odłożona do czasu inauguracji Trumpa „ze względów operacyjnych”.

© Naval Special Warfare Command/kpt. Jason Salata -- młodszy chorąży marynarki William 'Ryan' Owens zginął w Jemenie w nocnym nalocie, który najwyraźniej został schrzaniony ponad wszelkie pojęcie

© Naval Special Warfare Command/kpt. Jason Salata — młodszy chorąży marynarki William ‚Ryan’ Owens zginął w Jemenie w nocnym nalocie, który najwyraźniej został schrzaniony ponad wszelkie pojęcie

Amerykańskie społeczeństwo zostało nagle skonfrontowane z nową rzeczywistością – bezpośrednią obecnością amerykańskich żołnierzy w rejonie konfliktu w Jemenie, a Trump – którego kampania wyborcza bazowała między innymi na powstrzymaniu militarnych awantur za granicą – znalazł się z zakrwawionym nożem w ręce. Przypomina mi to, jak JFK radził sobie z historią z „Zatoką Świń” podczas swoich pierwszych kilku miesięcy prezydentury. Dla nas obecnie wydarzenie to zredukowało się do tego, że albo Kennedy nie wiedział, co kręciła CIA, albo też odkrył ich plan w ostatniej chwili i zablokował wsparcie powietrzne, konieczne dla powodzenia operacji. Jednak dzięki badaniom przedstawionym w książce Davida Talbota Devil’s Chessboard (Diabelska szachownica) mamy teraz dowody, że dyrektor CIA Allen Dulles nigdy nie chciał sukcesu operacji w Zatoce Świń. Sabotował ją od samego początku, ponieważ jego główną misją było „zwrócenie społeczności wywiadowczej przeciwko Kennedy’emu”, który, między innymi przewinami, groził zniweczeniem „ich” polityki zagranicznej.

W każdym razie za misję w Jemenie „odpowiedzialna” jest administracja Trumpa, choć nie możemy tego traktować dosłownie. Pentagon poważnie zabiega, żebyśmy uwierzyli, że po 8 latach prowadzenia przezeń okresowych nalotów powietrznych oraz ataków z użyciem pocisków manewrujących i dronów przeciwko jemeńskiej ludności cywilnej i powstańcom w supernowoczesnej wojnie toczonej w najbiedniejszym kraju Bliskiego Wschodu – kiedy przez cały ten czas ani razu (oficjalnie) nie ryzykowano życiem amerykańskich żołnierzy – nagle, zaledwie tydzień po objęciu prezydentury przez Trumpa, tenże Pentagon powierzył nadzór wykonawczy i planowanie operacyjne wyraźnie wariackiej misji „pozbierania twardych dysków” od „terrorystów AQAP”, ukrywających się w wiosce z trudem położonej na obszarze opanowanym przez lojalistów wspieranych przez Arabię Saudyjską… prezydentowi Donaldowi „Wschodzącej Gwieździe” Trumpowi. Mam poważne wątpliwości co do tego, że został on w pełni wprowadzony w szczegóły operacji, a następnie „dał jej zielone światło”. Nic lepiej nie ilustruje braku posiadania realnej władzy przez amerykańskich prezydentów – zwłaszcza w zakresie polityki zagranicznej – niż nieprzerwane (a w tym wypadku najwyraźniej bezmyślne) działania zbrojne prowadzone przez USA, NATO i monarchie Zatoki Perskiej w okresie przechodzenia od rządów Obamy do Trumpa.

Siła ognia Jemenu (Hutich)

© Unknown – Furgonetki z zamontowanymi działami, używane przez powstańców Huti przeciwko siłom walczącym pod przywództwem „Saudów”. Skąd oni je biorą?

© Unknown – Furgonetki z zamontowanymi działami, używane przez powstańców Huti przeciwko siłom walczącym pod przywództwem „Saudów”. Skąd oni je biorą?

Zmieńmy teraz obiektyw i spójrzmy na inne wydarzenia, rozgrywające się ostatnio w południowej części Półwyspu Arabskiego.

Dwa dni przed amerykańskim nalotem powstańcy Huti zestrzelili saudyjski śmigłowiec Apache w pobliżu miasta portowego Mokka nad Morzem Czerwonym, w południowo-zachodniej części kraju. W grudniu ub. roku inny arabski śmigłowiec Apache został zestrzelony przez Hutich, tym razem w południowej prowincji Arabii Saudyjskiej Nadżran. W rzeczywistości Huti przeprowadzili dziesiątki transgranicznych ataków na cele wojskowe zlokalizowane głębiej na terytorium Arabii Saudyjskiej, zwłaszcza od sierpnia ubiegłego roku. Większość z nich obejmowała ostrzał bliskiego zasięgu i walki o kontrolę nad miastami przygranicznymi i przyczółkami, ale Huti odpalali również rakiety balistyczne w saudyjskie bazy wojskowe. W ciągu zaledwie jednego skoordynowanego ataku na początku grudnia Huti równolegle zlikwidowali co najmniej 4 saudyjskie bazy wojskowe i centra dowodzenia na południu królestwa pociskami balistycznymi, a następnie intensywnym ostrzałem. Liczba saudyjskich ofiar nie jest znana, ale jest oczywiste, że ich siły dotkliwie to odczuły.

Zaledwie dwa dni temu pojawiły się doniesienia, że pocisk balistyczny wystrzelony z Jemenu skutecznie trafił w saudyjską bazę wojskową w Al-Mazahimiyah, 60km od Rijadu. AMN News podało, że w ataku użyto pocisków ziemia-ziemia, zwanych „Burkan-2”, będących „wariantem rosyjskiego pocisku Scud. Nie ma jak dotąd oświadczenia Saudyjczyków w tej sprawie, aczkolwiek okoliczni mieszkańcy pisali w mediach społecznościowych, że słyszeli wybuchy. Wczoraj irańska PressTV cytowała rzecznika Hutich, który potwierdził wystrzelenie rakiet i pokazał ich zdjęcia sprzed momentu odpalenia:

 

© Wojsko Jemenu (siły Hutich) via AMN News

© Wojsko Jemenu (siły Hutich) via AMN News

A to jest podobno klip z pociskami wystrzelonymi w stronę Rijadu:

 

 

Jeśli informacje zostaną potwierdzone, będzie to oznaczać istotną poprawę w stosunku do poprzednich prób wystrzelenia pocisków w Arabię Saudyjską przez Hutich. 27 października 2016 roku wystrzelili pocisk Burkan-1 w główne lotnisko w Dżuddzie – położonej bliżej Sany, stolicy Jemenu, niż Rijad – na saudyjskim wybrzeżu Morza Czerwonego. Wcześniej, 11 października, pocisk balistyczny mierzył w At-Ta’if, w pobliżu Mekki, gdzie znajduje się saudyjska baza sił powietrznych im. króla Fahda. Według Saudyjczyków oba ataki zostały udaremnione przez baterie systemów obrony przeciwrakietowej Patriot, dostarczonych przez USA.

© Unknown, archiwa – zdjęcie okrętów marynarki Iranu

© Unknown, archiwa – zdjęcie okrętów marynarki Iranu

10 października Pentagon poinformował, że dwa pociski zostały wystrzelone w okręt USS Mason, znajdujący się w pobliżu jemeńskiego wybrzeżu Morza Czerwonego, ale „wpadły do wody, zanim dotarły do statku”. Dwa dni później Pentagon stwierdził, że USS Mason i USS Ponce zostały zaatakowane rakietami przez Hutich i że statki wzięły udział w „wymianie ognia”. Huti – którzy za każdym razem, kiedy przeprowadzają ataki, wydają oświadczenia prasowe – zaprzeczyli wystrzeleniu rakiet w którykolwiek z tych statków, mówiąc, że nigdy nie strzelają do statków znajdujących się poza ich wodami terytorialnymi, i oskarżyli Amerykanów o wymyślenie tych historii, żeby uzasadnić interwencję w imieniu nieskutecznej „saudyjskiej koalicji”. Następnie USA „wzięły odwet”, odpalając pociski manewrujące Tomahawk z USS Nitze i niszcząc trzy instalacje radarowe Hutich. Co ciekawe, 13 października Iran wysłał flotę okrętów wojennych do Zatoki Adeńskiejw celu ochrony statków handlowych przed piractwem”, a Pentagon powiedział Fox News, że w tym czasie w okolicy przebywał chiński okręt i rosyjski statek szpiegowski”.

Mój kolega Joe Quinn pisał [na Pracowni tutaj], że podobno Huti wysadzili saudyjską fregatę klasy Al-Madina przy pomocy „samobójczych łódek załadowanych nawozem”, i to na otwartym morzu, 30 stycznia, czyli dwa dni po nalocie amerykańskich Sealsów. To nie był przypadek. Oczywiście jest to trudne do zweryfikowania – Saudyjczycy i ich sojusznicy mają naturalną tendencję do minimalizowania swoich strat, podobnie jak Huti mogą wyolbrzymiać swoje sukcesy – ale Huti twierdzą, że był to jedenasty statek saudyjskiej koalicji, jaki trafili w ciągu dwóch lat stawiania oporu saudyjskiemu natarciu. Takie ataki nie mogą odbyć się bez specyficznych instalacji radarowych, jakie USA podobno zabrały z powrotem do domu w październiku, więc albo USA nie dostały wszystkich instalacji, albo Huti są ponownie zaopatrywani w urządzenia o zaawansowanej technologii. Tym, co rozpoczęło powyższą sekwencję zdarzeń był udany atak rakietowy Hutich na wyprodukowany przez USA i pływający pod banderą Emiratów hybrydowy katamaran HSV-2 Swift, znowu w pobliżu czerwonomorskiego portu Mokka w cieśnienie Bab al-Mandab na początku października 2016 r. Podobno Huti całkowicie zniszczyli ten statek:

 

 

Zauważyliście, jaką technologię radarową mają? Użyty pocisk wygląda na „C-802, ulepszoną wersję eksportową chińskiego pocisku przeciwokrętowego Eagle Strike YJ-82”.

© Emirates News Agency – Wrak dostarczonego przez USA statku „ZEA”, zniszczonego w ataku rakietowym „Hutich” u jemeńskich wybrzeży Morza Czerwonego na początku października 2016 r.

© Emirates News Agency – Wrak dostarczonego przez USA statku „ZEA”, zniszczonego w ataku rakietowym „Hutich” u jemeńskich wybrzeży Morza Czerwonego na początku października 2016 r.

Ostatnio intensywne walki są toczone w południowo-zachodnim krańcu kraju, gdzie głównym celem dla obu stron jest kontrola nad cieśniną Bab al-Mandab. W ostatnich starciach Saudyjczycy ponieśli poważne straty. Irańska agencja Fars News donosi, że w ubiegłym tygodniu w regionie zostało zabitych około 450 „wspieranych przez Arabię Saudyjską bojowników”, w tym drugi w hierarchii dowodzenia dowódca polowy saudyjskiej koalicji (Saeed al-Samati al-Sabihi) oraz „wynajęci przez Saudyjczyków zagraniczni najemnicy, częściowo z krajów arabskich”. Huti twierdzą również, że zlikwidowali jeszcze inną kluczową instalację, na wyspie Zukar na Morzu Czerwonym – kolejnym pociskiem balistycznym – „zabijając co najmniej 80 saudyjskich i emirackich żołnierzy i oficerów”. [Lokalizacja wyspy Zukar jest zaznaczona na zamieszczonej wyżej mapce.] Przekazujące te informacje źródło wojskowe Hutich dodało, że saudyjskie centrum operacyjne dla operacji związanych z Bab el-Mandab „znajduje się w Erytrei i przebywają tam oficerowie i eksperci z Izraela, Arabii Saudyjskiej i ZEA”. Co ciekawe, informator zapytany o nalot amerykański w prowincji Al-Bajda w dniu 28 stycznia powiedział, że prawdopodobnie sygnalizuje on nową strategię USA dążenia do podziału kraju wzdłuż istniejących linii walk.

Mógłbym tak bez końca. Poszukajcie na Youtube „huti trafili arabskie czołgi” [ang: houthis hit saudi tanks], a dostaniecie dziesiątki filmów przedstawiających siły sojuszu Huti-Saleh niszczące czołgi Bradley i Abrams w całym Jemenie na przestrzeni mniej więcej ostatniego roku. Straty saudyjskiej koalicji w czołgach były tak ciężkie, że USA muszą wysłać im setki dodatkowych. W okresie swoich dwóch kadencji Obama nadzorował sprzedaż broni i sprzętu wojskowego dla Arabii Saudyjskiej na wartość 115 miliardów dolarów. Nie wiem, jaką część tej kwoty stanowi opłacanie najemników, ale wiadomo, że bliskowschodnie media rutynowo informowały o potężnej liczbie ofiar wśród tysięcy zagranicznych najemników Saudów. Według jednego z raportów w marcu ub. roku zabito ponad 4000 z nich. Niesławna prywatna amerykańska armia DynCorp podobno weszła do gry za 3 miliardy dolarów. Już w grudniu 2015 r. brytyjskie władze męczyły się, żeby wyjaśnić, dlaczego byli żołnierze brytyjscy, walczący teraz pod banderą ZEA, byli znajdowani martwi w Jemenie.

Imperium USA kontra sojusz euroazjatycki

Dwa kluczowe wąskie gardła transportu wodnego po dwu stronach Półwyspu Arabskiego

Dwa kluczowe wąskie gardła transportu wodnego po dwu stronach Półwyspu Arabskiego

Jak wyjaśnialiśmy w tym artykule, saudyjscy monarchowie i emirowie krajów Zatoki Perskiej nie mają własnych wojsk. Ich armie i broń są zachodnie (głównie amerykańskie) pod niemal każdym względem. Ich „wojska narodowe” są obsadzone żołnierzami, pilotami, zespołami wsparcia i wyższymi oficerami wywodzącymi się z szeregów armii USA, Wielkiej Brytanii, Australii i innych krajów zachodnich. Dzięki obsesji USA na punkcie „interoperacyjności” sprzedawanej broni, „saudyjskimi” operacjami mogą skutecznie zdalnie kierować amerykańscy, brytyjscy i izraelscy dowódcy, jednocześnie sprzedając to jako „saudyjską wojnę”. Nie jest saudyjska –  jest to całkowicie zachodnia wojna o kontrolowanie Jemenu, a tym samym jednego z kluczowych „wąskich gardeł” szlaku żeglugowego w handlu towarami i energią na naszej planecie – cieśniny Bab al-Mandab, która przez Morze Czerwone łączy Ocean Indyjski z Morzem Śródziemnym.

Ale to wszystko jest już dość dobrze znane – Stany Zjednoczone i ich sojusznicy niezbyt dobrze ukrywają swoje zaangażowanie w Jemenie. Nowością jest jednak to, co w tym konflikcie robi „strona przeciwna”. W tej wojnie nie chodzi oczywiście o „zwalczanie Al-Kaidy”, której obcinacze głów, jak wiemy – dzięki ujawnieniu machinacji w Syrii – pracują dla Arabii Saudyjskiej, Kataru, a w ostatecznym rozrachunku – dla zachodnich interesów. I nie chodzi oczywiście o „zwalczanie piratów”, jak niemal szyderczo twierdzili Irańczycy. Pomiędzy ich pociskami balistycznymi, wspomaganymi systemami radarowymi, transportowymi i wdrażania, przenośnymi systemami obrony powietrznej i przeciwczołgowej i furgonetkami doposażonymi w działa, a jak się wydaje niekończącymi się dostawami broni ręcznej, żeby z powodzeniem opierać się i pokonać przeważającą (do tej pory) siłę ognia skierowaną przeciw nim, stało się jasne, że ci dzielni Jemeńczycy, opierający się masowym bombardowaniom z powietrza, otrzymują poważne wsparcie z zagranicy.

© AP -- Listopad 2016 r., generałowie Pekinu i Teheranu podpisują umowę o współpracy w „przeprowadzeniu wspólnych ćwiczeń wojskowych” i „stworzeniu zbiorowego ruchu w celu przeciwstawienia się zagrożeniu terroryzmem”. Jest to kod dla hasła „połączmy siły i przenieśmy globalną zastępczą ‘wojnę z terrorem’ do USA”.

© AP — Listopad 2016 r., generałowie Pekinu i Teheranu podpisują umowę o współpracy w „przeprowadzeniu wspólnych ćwiczeń wojskowych” i „stworzeniu zbiorowego ruchu w celu przeciwstawienia się zagrożeniu terroryzmem”. Jest to kod dla hasła „połączmy siły i przenieśmy globalną zastępczą ‘wojnę z terrorem’ do USA”.

Z pierwotnej „koalicji Decisive Storm” krajów muzułmańskich, które poparły saudyjską inwazję na Jemen, wstrzymało się tylko jedno państwo Zatoki Perskiej: Oman, a jest on prawdopodobnie tym mułem, który przenosi większość broni rebeliantów w strefę wojenną. Ale sam Iran z Omanem nie byłyby w stanie zrobić tego bez protekcji sił na tyle dużych, by mogły trzymać w szachu moc wojskową USA. Myślę, że mamy tutaj „triumwirat” Moskwa-Pekin-Teheran, na pełnych obrotach przeciwstawiający się „zachodniemu imperium”.

Myślę, że budowniczowie imperium USA nie przewidywali tak długiego ciągnięcia się tej wojny, kiedy w styczniu 2015 r. dawali Saudyjczykom zielone światło do szybkiego zmuszenia Jemenu nalotami do uległości. W wyniku nieoczekiwanych sukcesów Hutich w Pentagonie i w Rijad szaleje paranoja. Na rządy USA i Wielkiej Brytanii spada sporo krytyki od obywateli za sprzedaż Saudyjczykom takich ilości broni (przy tak niewielkich  korzyściach), przymuszając je, by przynajmniej oficjalnie ograniczyły swoje zaangażowanie operacyjne. To w świetle ich dotkliwych porażek w Jemenie powinniśmy rozważać najnowszą retorykę wojny przeciwko Iranowi.

„Bombardować, bombardować Iran” (w Jemenie)

© Unknown – „To... to... to nie może się dziać naprawdę!”

© Unknown – „To… to… to nie może się dziać naprawdę!”

Doradca ds. Bezpieczeństwa Narodowego Michael Flynn – który, jak na ironię, był łojony przez amerykańskie media za bycie „rosyjskim agentem” do czasu inauguracji Trumpa – oddał pierwszą salwę, kiedy ogłosił, że Iran „otrzymał ostrzeżenie” za „testowanie rakiet balistycznych” na swoim własnym podwórku, co, jak powiedział, „naraziło na niebezpieczeństwo życie Amerykanów”. Ale to nie pociski balistyczne na irańskim podwórku go martwią – martwią go latające wszędzie pociski balistyczne Hutich; pociski, które są wyraźnie są dostarczane Hutim przez Rosję i Chiny za pośrednictwem Iranu. Flynn oskarżył również Iran za „przekazywanie broni i wspieranie terroryzmu”, wyraźnie odnosząc się do irańskiego wsparcia dla Hutich w Jemenie. Amerykańskie media – jak zawsze z pomocą jakiś anonimowych funkcjonariuszy wywiadu wojskowego, którzy „nie są uprawnieni do rozmawiania z mediami” – wypełniły resztę tej historii odwołaniami do rzekomych „ataków Hutich” na okręty USA w październiku, wykorzystanych przez USA do uzasadnienia bezpośredniej interwencji w imieniu swojego nieskutecznego pełnomocnika (Arabii Saudyjskiej). Ataki te prawdopodobnie nie miały miejsca, więc między wierszami USA mówią: „nasze saudyjskie siły zostały zaatakowane przez Iran, a to daje nam prawo do odwetu bezpośrednio przeciwko Iranowi”. Tyle tylko, że nie daje, i oni to wiedzą. Bardzo dobrze znają zasady gry, ponieważ sami je stworzyli. A poza tym, nie mogą z tym nic zrobić, bo wiedzą, że każdy potencjalny konflikt z Iranem bezwarunkowo, w taki czy inny sposób, zaangażuje Rosję i Chiny.

Druga salwa przyszła trzy dni później, kiedy nowy sekretarz wojny obrony USA James Mattis oświadczył, że Iran jest „największym na świecie sponsorem terroryzmu” – jasne,  pewnie nawet wszechczasów! Gdybyście, próbując zrozumieć, co Mattis miał na myśli, dysponowali tylko publiczną narracją o islamskim terroryzmie, Al-Kaidzie i ISIS, można by wam wybaczyć myślenie, że facet oszalał (lub po prostu zachował się odpowiednio do swojego przezwiska). No bo przecież Iran walczy przeciwko ISIS, al-Nusrze i wszystkim innym dżihadowskim armiom najemników w Syrii i Iraku. Ergo, Iran robi, co do niego należy, żeby zapobiec przyszłym atakom terrorystycznym na Zachodzie. Ale jeśli zrozumiecie, że Mattis nawiązywał do roli, jaką Iran odgrywa w używaniu Hutich do „sprawienia Saudyjczykom ich własnego Wietnamu”, jak to się mówi, to zrozumiecie też wagę deklaracji Mattisa. I wtedy też zrozumiecie, dlaczego następnie biadolił:

Ignorowanie tego [irańskiego przywiązania do terroryzmu”] nic dobrego nie przyniesie. Nie pomoże zbycie tego, a jednocześnie nie widzę żadnej potrzeby zwiększenia liczebności sił, jakie mamy obecnie na Bliskim Wschodzie. Zawsze możemy to zrobić, ale nie sądzę, żeby w tej chwili to było konieczne”.

© Unknown -- Hasan Rouhani, prezydent Iranu: „Ameryko, rozszyfrowaliśmy zasady twojej gry. Teraz nadszedł nasz czas”.

© Unknown — Hasan Rouhani, prezydent Iranu: „Ameryko, rozszyfrowaliśmy zasady twojej gry. Teraz nadszedł nasz czas”.

Mogą wypowiadać publicznie „mocne słowa”, jednocześnie dyskretnie podsyłając więcej pieniędzy, najemników i broni na Bliski Wschód, ale na tym koniec. W przeciwnym razie, jeśli „podejmą bezpośrednią walkę z Iranem w Jemenie”, sytuacja się odwróci i Jemen stanie się „Wietnamem” Ameryki. Kiedy bezpośrednio zaangażuje się siły USA w starcie z „przebranymi” siłami rosyjsko-chińsko-irańskimi, ryzyko natychmiast niesłychanie wzrośnie. Więc Trump podpisał się pod nowymi sankcjami przeciwko Iranowi, zaś Netanjahu pognał do Londynu z petycją do brytyjskiego rządu, by ten dołożył kolejne sankcje, wzywając wszystkie „odpowiedzialne kraje” do nałożenia kolejnych sankcji i wykorzystując swoją konferencję prasową z premier May do ostrzeżenia świata, że „Iran dąży do unicestwienia Izraela, dąży do podboju Bliskiego Wschodu, zagraża Europie, zagraża Zachodowi, zagraża światu”.

Jest już za późno dla Imperium na wywiązanie się z takich słownych pogróżek pod adresem Iranu. Trump może tweetować do późna w nocy, że Iran „igra z ogniem”, ale to nie zmienia faktu, że Iran ma teraz możliwości wojskowe, żeby zabezpieczyć się przed amerykańskim bombardowaniem. Na froncie finansowo-gospodarczym, dzięki cierpliwym posunięciom dyplomatycznym Iranu i jego sojuszników w ciągu ostatniej dekady, „irański układ jądrowy” (który oczywiście miał niewiele wspólnego z bronią nuklearną) został uzgodniony w ubiegłym roku. Ten dżin już wyszedł z butelki: już są zaplanowane potężne kontrakty handlowe i inwestycyjne między Iranem a korporacjami i rządami – zarówno za Wschodu, jak i Zachodu. Jeśli już, to Iran jest ośmielony ostrymi protestami w Waszyngtonie, Londynie i Tel Awiwie: jego reakcją było testowanie kolejnych pocisków i systemów radarowych oraz nałożenie sankcji na „osoby z USA sponsorujące terroryzm”.

Kubusiu (to do Jima M.), to III wojna światowa, ale inna niż się spodziewaliśmy

© Unknown – „System petrodolarowy” rozpada się

© Unknown – „System petrodolarowy” rozpada się

Kuchmistrze Pax Americana są zdesperowani. Cały ich system opiera się na petrodolarze i kontroli kurków ropy na Bliskim Wschodzie. Jeśli stracą Jemen, jest jak w banku, że Iran zastąpi Arabię Saudyjską jako nowy regionalny „zwycięzca”. Iran będzie wówczas w stanie pełnić dominującą rolę w obu głównych bramach szlaku żeglugowego w regionie – w cieśninach Bab al-Mandab i Ormuz. Następnie zastąpi Arabię Saudyjską w roli głównego bliskowschodniego dostawcy ropy naftowej i gazu, a tym samym odziedziczy pozycję „globalnego kurka energii”. Dom Saudów, którego rządy są zdefiniowane przez jego uzależnienie od Anglo-Amerykanów, prawdopodobnie będzie skończony. Izrael może pocałować na pożegnanie swoje państwo apartheidu, ponieważ jest zmuszony współpracować ze swoimi arabskimi sąsiadami na równych zasadach. A wszystko to razem oznacza przerwanie zachodniej hegemonii i kładzie kres trzem wiekom globalnej dominacji krajów anglosaskich.

Ale wybiegamy za daleko w przyszłość. Pozostaje wciąż wiele niewiadomych i sporo może się wydarzyć.

To, co obserwujemy w Jemenie – i w Syrii, i Iraku, i gdzie indziej – to stopniowe wypieranie USA z Bliskiego Wschodu, dzięki skoordynowanym posunięciom ze strony Rosji, Chin i Iranu. Wyobrażanie sobie „III wojny światowej” jako „wielkiego widowiska” rozgrywającego się pomiędzy wielkimi mocarstwami, które kończy się nuklearnym holokaustem, utrzymuje ludzi w strachu i „na boku” i odwraca ich uwagę od paskudnego biznesu dzielenia naturalnych (w tym ludzkich) zasobów planety, a także od codziennego horroru, jaki sprowadza to na miejsca takie jak Jemen, Libia i Syria. To nie wojna światowa, w której „zwycięzca bierze wszystko” – to wojna proxy z kalkulowanym ryzykiem. Kraje spoza Zachodu nauczyły się ukrytych (do niedawna) reguł gry i teraz stosują te zasady, żeby odwrócić sytuację na niekorzyść Imperium.

„III wojna światowa”, jaka rzeczywiście się toczy – i toczyła się od czasu 9/11 – to trwająca cywilizacyjna walka pomiędzy „Zachodem” i „całą resztą”.

Tłumaczenie: PRACowniA

Reklamy

Desperacja Zachodu w Syrii ciągnie nas w kierunku wojny światowej.

Polityka

PrisonPlanet.pl
Polska
2016-02-15

 Po zaangażowaniu się rosyjskich sił powietrznych w Syrii jak również wsparcia ze strony Iranu, Iraku, Libanu, Kurdów i Chin dla Damaszku właściwie cały front rebeliantów reprezentowanych przez odłamy al-Kaidy i ISIS został złamany. Obecnie trwa bitwa o największe miasto w północnej Syrii- Aleppo, skąd rebelianci nie będą mieli gdzie się wycofać jak tylko na tereny Turcji, która od początku sponsorowanej przez NATO i USA oraz kraje Zatoki rewolty zarządzała oddziałami w Syrii. Cała czteroletnia operacja Zachodu destabilizacji Syrii może okazać się fiaskiem, chyba, że Zachód zdecyduje się na desperacji krok wtargnięcia do Syrii, ryzykując konfrontację z wyżej wymienionymi siłami wspierającymi Assada.

Jak podał London Telegraph w artykule “Rosja ostrzega przed „nową wojną światową”, zaczynającą się w Syrii.”: “W czwartek Rosja ostrzegła przed „nową wojną światową” rozpoczynającą się w Syrii po dramatycznym dniu, w którym państwa Zatoki zagroziły wysłaniem sił lądowych. Po upadku ostatniej rundy rozmów pokojowych ministrowie spraw zagranicznych i obrony wiodących państw wspierających różne frakcje w rozdartym wojną kraju spotkali się na osobnych spotkaniach w Monachium i Brukseli. Zarówno Rosja jak i Stany Zjednoczone zażądały zawieszenia broni w długotrwałej wojnie domowej, tak by walka mogła być skoncentrowana przeciwko Islamskiemu Państwu Iraku i Lewantu (ISIS), by każdy kraj realizował ją na własną rękę i na sprzecznych warunkach. Jednak kraje Zatoki Perskiej na czele z Arabią Saudyjską, wyszły z własną inicjatywą mówiąc, że są zdecydowani by wysłać wojska lądowe do kraju. Wspierane przez nich grupy rebeliantów zostały rozbite w pył przez rosyjskie naloty i zmuszone do odwrotu przez wspierających reżim irańskich żołnierzy.”

Następnego dnia gazeta London Independent w artykule “Arabia Saudyjska Wysyła żołnierzy i myśliwce do bazy wojskowej w Turcji przed interwencją przeciwko Isis w Syrii” podała, iż: “Arabia Saudyjska wysyła żołnierzy i myśliwce do Incirlik, Tureckiej bazy wojskowej przed ewentualną naziemną inwazją Syrii. W sobotnim oświadczeniu dla gazety Yeni Safak turecki minister spraw zagranicznych Mevlut Cavusoglu potwierdził rozmieszczenie na dzień przed wejściem w życie tymczasowego zawieszenia broni.

„Arabia Saudyjska zadeklarowała determinację wobec Daesh (arabski termin dla ISIS), mówiąc, że jest gotowa do wysłania myśliwców i żołnierzy”, powiedział. „Na każdym spotkaniu koalicyjnym zawsze podkreślaliśmy potrzebę szerokiej strategii zorientowanej na walkę z grupą terrorystyczną Daesh. „Jeśli będziemy mieli taką strategię to Turcja i Arabia Saudyjska będą mogły uruchomić naziemną operację.””

Widać więc obecnie zarysowującą się desperację Arabii Saudyjskiej, głównego sponsora sił rebelianckich ISIS jak również Turcji, głównego menadżera konfliktu, który jak niedawno odkryto skupował wykradaną z terenów okupowanego Iraku i Syrii ropę od ISIS. Dodatkowym silnym motywatorem dla tych krajów jest wzrastające bardzo dynamicznie bezrobocie, sięgające jak podaje najnowszy raport z Davos tylko wśród osób młodych do 30%, nie wliczając w to reszty populacji.

Ranking bezrobocia wg. publikacji Forum Davos (ciemniejszy kolor- większe):

Tak więc Arabia Saudyjska, Katar, Jordania i w mniejszym stopniu Turcja ucieka przed tymi problemami w wojnę. Według tego samego raportu Turcja może stać się jednak niestabilnym państwem, a na pewno takim się stanie jeśli rozpocznie masową wojnę z Rosją, Chinami, Iranem, Libanem i Syrią w regionie.

Raport na temat trendów dotyczących Arabii Saudyjskiej:

Ranking utraty kontroli nad krajem, upadek rządów narodowych (ciemniejszy kolor- większe):

Sytuacja w regionie staje się więc coraz mniej przewidywalna co grozi globalną wojną i zaangażowaniem się w konflikt na Bliskim Wschodzie sił z całego świata. Oby pragmatyzm i tym razem zwyciężył studząc zapał Zachodu.

Kryzysy 2016 według raportu Davos:

za: http://www.prisonplanet.pl/polityka/desperacja_zachodu_w_syrii,p2131502665

Uzupełnienie:

http://www.prisonplanet.pl/polityka/desperackie_opcje_nato_w,p304860090

https://wiernipolsce1.wordpress.com/2016/02/16/atak-na-syrie/

Rozejm czy wojna? Konflikt w Syrii areną wojny regionalnej?

Dotąd myślałem że to rok 2014 w związku z rebelią na Majdanie, przyłączeniem Krymu do Rosji i wojną domową na Ukrainie był najbardziej napiętym i nieprzewidywalnym rokiem w ciągu ostatnich dwudziestu paru lat od rozpadu ZSRR i „zakończenia” zimnej wojny. Ale jak widać sytuacja na świecie potrafi zmieniać się dynamicznie, bywa nieprzewidywalna. Każdy następny rok jest gorszy od poprzedniego, dziś w związku desperacką polityką imperialistycznego i bandyckiego zachodu na Bliskim Wschodzie, stoimy u progu wojny światowej. Wyniszczające starcie największych potęg jest jak najbardziej realne. Lepiej by dla ludzkości było gdyby zapowiedzi interwencji zbrojnej państw Zatoki Perskiej i ich mocodawców z zachodu w Syrii były tylko „pokazem siły” i swego rodzaju wojną psychologiczną obliczoną na zastraszenie przeciwnika. Bo jeżeli nie to czekają nas dramatyczne wydarzenia. Desperacja zachodu jest wielka, zainwestowali miliardy dolarów w zorganizowanie bandyckiej rebelii w Syrii, szkolili, zbroili, finansowali, przerzucali najemników i terrorystów z innych krajów, teraz kilkuletnia, terrorystyczna kampania przeciwko Syrii a co za tym idzie plany zachodu związane z destabilizacją i podbojem Bliskiego Wschodu a co za tym idzie destabilizacji całego kontynentu euroazjatyckiego zaczynają się załamywać, głównie dzięki polityce Rosji, wspierającej legalne władze Syrii, co budzi wściekłość zachodu i może spowodować nieobliczalne w skutkach jego zachowanie. Przy czym nie liczyłbym na to że w razie wybuchu dużego konfliktu regionalnego na Bliskim Wschodzie Polska będzie bezpieczna, jako państwo, w którym do władzy doszło, w dużej mierze dzięki głupocie części społeczeństwa, najbardziej agresywnie nastawione względem Rosji, marzące o wyprowadzeniu wojsk NATO na Moskwę(po wrak Tupolewa  😉 ), ugrupowanie polityczne, starające się przekształcić Polskę, nawet bardziej niż ich poprzednicy, w państwo przyfrontowe, przedmurze natowskiego imperializmu, atakującego Rosję pod wyssanym z palca pretekstem. A zapowiedz szalonego ministra obrony narodowej, udziału Polski w „walce” z „państwem islamskim” po stronie agresora tylko ustawia Polskę jako stronę konfliktu zbrojnego, na którego raz że nas nie stać, to jeszcze jego skutki mogą się okazać dla nas tragiczne.  Tak czy siak jeżeli nie dojdzie do agresji zachodu i jego bliskowschodnich przydupasów, sługusów i najemników na suwerenną Syrię, to nie ma co się zbytnio łudzić dopiero co ledwo wynegocjowanym, jeszcze nie obowiązującym „rozejmem”, bowiem przykład Ukrainy pokazuje nam że „rozejm” można łatwo zerwać pod byle pretekstem żeby móc rozpocząć działania wojenne. Tak naprawdę to sam „rozejm” może stać się zarzewiem wojny, zachód Syrii nie odpuści, za głęboko ci psychopaci zabrnęli w bagno i nie mogą, nie chcą się wycofać, dodatkowo mają bardzo poważne problemy wewnętrzne, głównie gospodarcze i finansowe, od których uwagę chcieliby odwrócić konfliktem zbrojnym na dużą skalę, przy okazji którego zarobili by krocie na produkcji i sprzedaży broni oraz dalszym zadłużaniu państw biorących udział w konflikcie. A także pozbyli by się dużej części ludzkości w przypadku konfliktu atomowego i mieli by pretekst do wprowadzenia rządu światowego, na gruzach wielu państw,  którego celem było by „rozwiązanie” skutków globalnej wojny wywołanej prze nich samych oraz ukazanie się w roli zbawców ludzkości od skutków „nieodpowiedzialnej polityki” rządów państw narodowych. Tak czy siak całym sercem jestem po stronie legalnego rządu Syrii i władz rosyjskich oraz ich sojuszników i mam nadzieję że mimo wielu przeszkód czynionych im przez żydo-banksterskich psychopatów oraz anglo-amerykański establishment będący na ich usługach, uda im się rozwiązać konflikt w Syrii bez skutków ubocznych w postaci wojny światowej.

przemex

Kolejna próba dokonania agresji na suwerenną Syryjską Republikę Arabską, przez konsorcjum USA/Turcja/wahabickie monarchie Zatoki Perskiej??

Saudyjscy żołnierze

Arabia Saudyjska i jej sojusznicy z krajów arabskich przygotowują ok. 150 tys. żołnierzy do udziału w ewentualnej operacji w Syrii przeciwko Państwu Islamskiemu – informuje telewizja CNN.

Według syryjskiego źródła, na które powołuje się amerykańska telewizja, szkolenia odbywają się na terytorium Arabii Saudyjskiej. Uczestniczą w nich również żołnierze z Egiptu, Sudanu i Jordanii.

Doradca saudyjskiego ministra obrony Ahmed al-Assir oświadczył, że jego kraj jest gotów do udziału w operacji lądowej w Syrii pod warunkiem, że zostanie ona zaakceptowana przed dowództwo koalicji międzynarodowej pod wodzą Stanów Zjednoczonych. Zasugerował on, że decyzja może zapaść na szczycie NATO w Brukseli w przyszłym tygodniu. Sekretarz obrony USA Ashton Carter potwierdził, że podczas spotkania w belgijskiej stolicy będzie omawiana inicjatywa Saudyjczyków.

Brytyjski „Guardian” pisze, że Rijad może wysłać do Syrii do walki z Państwem Islamskim kilka tysięcy żołnierzy, a operacja będzie przebiegać w koordynacji z Turcją. Do Syrii chce wysłać swoje wojska również Bahrajn.

Czytaj więcej: http://pl.sputniknews.com/swiat/20160206/2008080/arabia-saudyjska-operacja-syria.html#ixzz3zPu1N0j0

Sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych Ashton Carter omówi w przyszłym tygodniu w Brukseli z przedstawicielami Arabii Saudyjskiej inicjatywę, dotyczącą udziału Saudyjczyków z operacji lądowej przeciwko Państwu Islamskiemu (organizacja zakazana w Rosji i w wielu innych państwach) w Syrii.

Carter poinformował o tym w czwartek podczas wizyty na amerykańskiej bazie lotniczej Nellis.

Wcześniej doradca saudyjskiego ministra obrony Ahmed al-Assir oświadczył, że jego kraj może wysłać żołnierzy do udziału w operacji lądowej w Syrii, jeśli zostanie ona uzgodniona przed dowództwo koalicji międzynarodowej pod wodzą Stanów Zjednoczonych. Jak podała agencja Reutera, szef Pentagonu przyznał, że został poinformowany o inicjatywie Arabii Saudyjskiej odnośnie jej udziału w operacji naziemnej w Syrii. Według agencji, sekretarz obrony powiedział, że Rijad wyraził gotowość do większego zaangażowania się w walkę z Państwem Islamskim.

Czytaj więcej: http://pl.sputniknews.com/swiat/20160205/1998270/usa-arabia-saudyjska-syria-operacja-ladowa.html#ixzz3zPuszqqi

Władze Zjednoczonych Emiratów Arabskich poinformowały w niedzielę, że są gotowe wysłać siły lądowe do Syrii w ramach międzynarodowej koalicji do walki przeciwko Państwu Islamskiemu.

„Nasze stanowisko jest takie, że prawdziwa walka z Państwem Islamskim musi być prowadzona także siłami lądowymi” —  powiedział wiceminister spraw zagranicznych Emiratów Anwar Gargash, którego cytuje agencja Reutera.

Wiceminister podkreślił, że „nie mówimy tu o tysiącach żołnierzy”, a stanowisko Stanów Zjednoczonych w tej kwestii jest niezbędnym warunkiem udziału w operacji ze strony jego kraju.

Wcześniej z propozycją udziału swych wojsk w operacji lądowej w Syrii wystąpiła Arabia Saudyjska. Telewizja CNN poinformowała, że Saudyjczycy i ich sojusznicy szkolą w tym celu do 150 tys. żołnierzy.

Czytaj więcej: http://pl.sputniknews.com/polityka/20160207/2016377/zjednoczone-emiraty-arabskie-syria-operacja.html#ixzz3zUiyJ9vJ

Syryjski minister spraw zagranicznych Walid al-Muallim ostrzegł, że jakakolwiek interwencja wojskowa w wewnętrzne sprawy jego kraju będzie aktem agresji.

— Jakakolwiek interwencja lądowa bez zgody syryjskiego rządu będzie aktem agresji, której stawimy opór.  Ci, którzy nas najadą, wrócą do swych krajów w trumnach — powiedział syryjski minister na konferencji prasowej.

Jak powiedział rzecznik Ministerstwa Obrony Rosji gen. Igor Konaszenkow, istnieją poważne obawy, że Turcja przygotowuje interwencję wojskową w Syrii. Ponadto Arabia Saudyjska poinformowała o gotowości do udziału w operacji lądowej przeciwko Państwu Islamskiemu w Syrii, jeśli na taką operację zdecydują się przywódcy koalicji pod wodzą Stanów Zjednoczonych. Do Syrii chce wysłać swoje wojska również Bahrajn.

Czytaj więcej: http://pl.sputniknews.com/polityka/20160206/2010713/syria-interwencja-wojskowa.html#ixzz3zPxmQHIH

http://www.prisonplanet.pl/polityka/katar_grozi_interwencja,p2100460804

https://przemex.wordpress.com/2016/02/04/rosyjski-mon-podejrzewa-turcje-o-przygotowanie-inwazji-na-syrie/

Kolejna próba zneutralizowania Syrii, pod auspicjami USA, pod pretekstem „walki z ISIS”, tym razem rękami głównych sponsorów i twórców ISIS, czyli Turcji, Arabii Saudyjskiej, Bahrajnu czy Zjednoczonych Emiratów Arabskich, co zakrawa na absurd. Nie dość że byłby to kolejny akt pogwałcenia suwerenności Syrii i prawa międzynarodowego, z uwagi na fakt że samozwańcza „koalicja do walki z państwem islamskim” nikogo nie pytała o zgodę na działania w Syrii, a przede wszystkim nie pytała o zgodę rządu Syrii, wcześniej oczywiście Syrię demolując rękami tych samych dżihadystów, z którymi udaje że walczy, tworząc w ten sposób pretekst do inwazji na Syrię. Ta agresja spowoduje zwiększenie napięć w regionie a nawet na arenie międzynarodowej, jeżeli rząd syryjski potraktuje wkroczenie wojsk „koalicji” jako akt agresji i podejmie walkę to może doprowadzić do przekształcenia wojny lokalnej w Syrii w wojnę regionalną a w dalszej kolejności globalną. Po za tym jeżeli wojska „koalicji” wkroczą do Syrii to z zajętych obszarów się już nie wycofają, na okupowanych obszarach powstaną małe, słabe państewka, zarządzane przez wahabickich radykałów, zależne od USA i ich sojuszników z Zatoki Perskiej, według planu bałkanizacji Bliskiego Wschodu.

Bałkanizacja Bliskiego Wschodu. Plan Bernarda Lewisa.
W latach 1970 Bernard Lewis opracował politykę, która stała się znana jako “plan Bernarda Lewisa”. To co właściwie Bernard Lewis powiedział, to że Ameryka doprowadzi do pełnej destabilizacji całego świata muzułmańskiego, całego regionu Zatoki Perskiej, ponieważ region ten graniczy z południową Rosją. Wprowadzi się islamski bałagan, chaos, powstania, wojny, wzdłuż południowej granicy Rosji w ten sposób zamierzając zniszczyć Rosję i co za tym idzie Rosję i jej sojuszników.

Ta mapa oparta jest na publikacji “Derivative Assassination: Who Killed Indira Ghandi?”, Lindy de Hoyos (New York: New Benjamin Franklin House, 1985), z pewnymi zmianami.

Po wojnie, zgodnie z hipotetyczną mapą Bernarda Lewisa współczesna Turcja traci wschodnią części Kurdystanu – granica tego nowego kraju- Kurdystanu rozciągającą się od Kaukazu na północy do regionu północnego Iraku i Iranu, a także wschodniej Turcji. Iran podzielony jest na Persję (Iranistan), Arabistan (na południe od dzisiejszego Iranu), podczas gdy duże kawałki ziemi północnego Iranu włączone są do Azerbejdżanu i Turkmenistanu. Nowy Afganistan podzielony jest na trzy części, dwie pozostałe części to Pusztunistan i Beludżystan, ta ostatnia zawiera się w części południowego Iranu. Izrael rozciąga się od Kanału Sueskiego przez cały półwysep Synaj, do północnego Libanu, z kilkoma pół-autonomicznymi regionami, maronickim i druzyjskim. Palestyńczycy są wielkimi przegranymi.

Bernard Lewis służył podczas II wojny światowej jako agent British Arab Bureau, imperialistycznej agencji oskarżanej o utrzymywanie świata arabskiego na słabej pozycji, aby zachować dominację Londynu.

Bernard Lewis jest związany z dwoma zasadniczymi ideami dotyczącymi muzułmanów i świata arabskiego.

Pierwszą jest to, że realne podstawy islamu nie są zakorzenione w świetlanym Bagdadzkim renesansie kalifa Haruna al Rashida z około 800 n.e., w swoim czasie najbardziej zaawansowanej cywilizacji na świecie, ale raczej w nieoświeconym irracjonalizmie al Ghazaliego i jego destruktywnej filozofii świata derwiszów, szejków i nekromantów. W ciągu ponad stu lat, Brytyjczycy starali się kontrolować arabskie i islamskie poczucie tożsamości poprzez znalezienie, rozpowszechnianie i gloryfikowanie najbardziej zacofanych i autodestrukcyjnych tendencji ostatnich 1500 lat historii muzułmanów, starając się wskazywać je jako prawdziwą istotę islamu. Bernard Lewis, gloryfikował irracjonalizm muzułmański w ten sposób przygotowując grunt dla ideologii przypisanej al-Kaidzie.

Drugą ideą Lewisa jest pomysł, że istniejące kraje arabskie są niezgodne z prawem i muszą być podzielone w masę śmiesznych małych krajów, które nie będą w stanie zagrozić ważnym interesom anglo-amerykańskiego imperializmu. W artykule Foreign Affairs z 1992 roku, w którym badał region w następstwie operacji Pustynna Burza (1991 roku), Lewis zaoferował wizję “Libanizacji” całego Bliskiego Wschodu wg schematu libańskiej wojny domowej z 1975 roku:

„Zmierzch panarabizmu opuścił islamski fundamentalizm jako najbardziej atrakcyjna alternatywa dla wszystkich tych, którzy czują, że musi być coś lepszego, prawdziwszego i niosącego nadzieje niż nieudolna tyrania władców i zbankrutowanych ideologii narzucanych im z zewnątrz […] Im bardziej opresyjny jest reżim, tym większe daje wsparcie fundamentalistom poprzez eliminowanie konkurencyjnych opozycjonistów. W przypadku gdy władza centralna jest wystarczająco osłabiona, i nie ma prawdziwego społeczeństwa obywatelskiego, które potrafi zachować system polityczny razem, znika prawdziwe poczucie wspólnej tożsamości narodowej lub nadrzędna lojalność wobec państwa narodowego. Następnie kraj rozpada się „jak to się stało w Libanie” w chaosie kłótni, waśniach, walkach sekt, plemion, regionów i partii”.

Tak więc dzisiejsze rewolucje i akcje militarne są niczym innym jak przewrotem systemów rządzących i dopuszczeniem do władzy skrajnych, fundamentalnych organizacji pod przewodnictwem Bractwa Muzułmańskiego, które doprowadzą do dalszej destabilizacji regionu i tworzenia kolejnych wojen, w których będzie musiał zaangażować się cały świat.
za: http://www.prisonplanet.pl/multimedia/film_wojna_to_pokoj_o,p977431430

przemex

100 dni rosyjskiej operacji wojskowej w Syrii.

100 dni rosyjskiej operacji wojskowej w Syrii

100 dni rosyjskiej operacji wojskowej w Syrii – sytuacja na frontach.

Styczeń 13, 2016

 
Rosyjska interwencja lotnicza w Syrii stanowiła wielkie zaskoczenie dla obserwatorów międzynarodowych. Szczególnie dlatego, że nastąpiła w momencie w którym upadek prezydenta Asada i klęska armii syryjskiej wydawały się być przesądzone. Po 100 dniach intensywnych rosyjskich nalotów i zaangażowania militarnego, warto przeanalizować co one zmieniły na skomplikowanej mozaice frontów syryjskiej wojny domowej.
Front północny i tureckie wsparcie rebelii
Północne obszary Syrii w tym granicę z Turcją, kontrolował w dużej części syryjski odłam Al-Kaidy, organizacja o nazwie Al-Nusra. Ta grupa rebeliantów zapewniała dostawy ropy do Turcji, w zamian otrzymując duże partie uzbrojenia i materiałów wojennych. Oddziały Al.-Nusry składają się częściowo z tureckojęzycznej ludności – Turkmenów. Ich brygady wielokrotnie wspierało lotnictwo tureckie bombardując pozycje syryjskiej armii rządowej.
SU-30 SM, lotnisko Chmejmim:
Tzw. Dywizja Nadbrzeżna stacjonująca w górach północnej części prowincji Latakija, regularnie przejmowała przybywających z Turcji świetnie wyposażonych i wyszkolonych przez USA rebeliantów, mających być tzw. umiarkowaną opozycją. W rękach bojowników Al.-Nusra jest tak artyleria, jak i amerykańskie rakiety przeciwlotnicze „Stinger” oraz kierowane rakiety przeciwpancerne BGM-71 TOW o zasięgu 3 km. Od 13 listopada 2015 armia rządowa (specjalnie sformowany elitarny Korpus Szturmowy) wspierany przez milicje Narodowych Sił Obronnych (NDF) oraz rosyjskie lotnictwo prowadzi permanentną ofensywę w ciężkich warunkach górskich, mającą na celu odzyskanie kontroli nad granicą z Turcją.
Dotychczas odbito bojownikom terytorium o powierzchni 300 km kw. i ok. 60 wsi oraz małych miejscowości. Aktualnie wojska rządowe systematycznie zmierzają do okrążenia głównej twierdzy rebelianckiej regionu, górskiego miasteczka Salma. Z chwilą utraty Salmy, sytuacja Al.-Nusry w Latakiji została  przesądzona. Miasto zostało zdobyte przez siły rzadowe i NDF przy silnym wsparciu rosyjskiego lotnictwa. Natarciem tym kierowali rosyjscy oficerowie, w tym jeden w randze generała. Armia zgromadziła tu liczne siły w tym artylerię, wojska pancerne oraz rosyjskiej produkcji rakietowe miotacze ognia TOS-1 „Buratino” wystrzeliwujące pociski termobaryczne.
Reportaż z bazy Chmejmim:
Pomimo to, w górskich dolinach, amerykańskie rakiety TOW będące w rękach bojowników, dokonały spustoszenia wśród atakujących syryjskich czołgów i wozów pancernych, zatrzymując na wiele tygodni armię rządową. Pod wpływem spektakularnej klęski ostatnich rezerw pancernych armii syryjskiej, oraz za radą doradców rosyjskich, radykalnie zmieniono taktykę. Nim czołgi wjeżdżają w doliny, okoliczne góry zdobywa piechota przy wsparciu artylerii, w tym wymienionych wyżej miotaczy ognia „TOS-1” oraz rosyjskiego lotnictwa. Śmigłowce szturmowe MI-24P oraz samoloty szturmowe SU-25SM Rosjan, wręcz „wyrąbują” korytarze ataku, syryjskiej piechocie. Aby obezwładnić rebeliancką obronę przeciwpancerną, Rosjanie dostarczyli Syryjczykom czołgi T-90 wyposażone w system obrony „Sztora-1”.
 System czujników ostrzega o namierzaniu czołgu przez operatora rakiety kierowanej i kieruje w jego kierunku przód wieży. Czołg następnie przy pomocy emiterów podczerwieni wysyła fałszywy impuls, paraliżując system naprowadzania rakiety. System naprowadzania rakiety przeciwpancernej śledzi położenie pocisku śledząc gorący wylot silnika rakiety. Wobec powstania kilku źródeł, wyemitowanych przez system obrony „Sztora-1”, system naprowadzania rakiety przeciwpancernej nie potrafi odczytać właściwego położenia pocisku i traci nad nią kontrolę. Tym samym czołg jest bezpieczny i może ostrzelać wykrytego operatora i wyrzutnię. Pomimo to walki mają charakter przewlekły i ciężki dla obu stron.
Na zdjęciu samolot uderzeniowy TORNADO GR4:
Gdy front utknął, na wydawałoby się nie do zdobycia górskiej pozycji bojowników, Rosjanie wsparli sojusznika i skierowali do walki roboty . Armia rosyjska przerzuciła za pomocą lotnictwa transportowego do Syrii roboty bojowe “Platforma M” oraz “Argo” . Po raz pierwszy w historii wojen, zespół 10 robotów (6 “Platforma M” + 4 “Argo”) kierowane przez zautomatyzowany system dowodzenia “Andromeda-D” z wpiętymi w to bezpilotowymi samolotami krążącymi nad miejscem bitwy i wsparciem baterii dział samobieżnych 2S3 “Akacja” kalibru 152 mm przeprowadził szturm mocno ufortyfikowanej pozycji terrorystów na wzgórzu 754,5 w północnej Latakiji.
6 “Platforma M”
 Dotychczas niezdobyte fortyfikacje zostały zajęte w ciągu niespełna 20 minut. 74 terrorystów zginęło, kilkudziesięciu w panice uciekło. Straty żołnierzy syryjskich ograniczyły się do zaledwie 4 rannych. Cała operacja koordynowana była z centrum dowodzenia w Moskwie za pomocą łączy satelitarnych. W ostatnich dniach w Górach Turkmeńskich spadł śnieg znacznie utrudniając warunki maskowania bojownikom. Część przełęczy stało się nieprzejezdnych.
 Wykorzystując to Rosjanie przetransportowali śmigłowcami na tyły rebeliantów oddziały 103 brygady syryjskiej gwardii narodowej, która odniosła kilka spektakularnych sukcesów znacząco poszerzając obszar kontroli wojsk rządowych.
Wojna o ropę syryjską i zyski z jej handlu
Niewątpliwie militarne zaangażowanie Rosjan podcięło źródła finansowania rebelii, oraz naruszyło wielkie interesy wpływowych ludzi w regionie, co w efekcie doprowadziło do największego od lat napięcia na linii Rosja-Turcja (członek NATO). Dane satelitarne oraz rosyjskiego zwiadu lotniczego wyjawiły ogromną skalę przemysłowego przemytu ropy naftowej wydobywanej przez islamskich rebeliantów i dostarczanej na obszar Turcji, skąd tankowcami ma trafiać, wg Rosjan do rafinerii wielkich koncernów na terenie krajów UE. Na jednym z ujawnionych zdjęć pogranicza syryjsko-tureckiego zgromadzone jest na parkingach 11 000 cystern samochodowych. Lotnictwo rosyjskie przeprowadziło serię ataków bombowych i rakietowych tak na będące w rękach islamistów instalacje naftowe, jak i konwoje ciężarówek transportujących ropę.
 Sztab wojsk rosyjskich podał, że zniszczono przeszło 1500 specjalistycznych pojazdów niszcząc setki konwojów z ropą. Podczas bombardowania jednego z nich, nieopodal granicy, turecki F-16 zestrzelił rosyjski bombowiec SU-24M. Mimo kryzysu dyplomatycznego i gróźb Ankary, Rosjanie kontynuują naloty, a bezpieczeństwo bombowców zapewnia zwiększona eskorta myśliwców oraz niezwykle groźny przerzucony do Syrii zestaw przeciwlotniczy dalekiego zasięgu S-400 „Triumf”.
 Specjaliści szacują, że na skutek rosyjskich uderzeń lotniczych w obiekty przetwarzania i wydobywania ropy jak i w konwoje, dochody ISIS z handlu ropą spadły o ok. 40 %.
Aleppo bitwa o drugie największe miasto
Walka o drugie co do wielkości miasto Syrii przebiega w myśl hasła: każdy walczy z każdym. W mieście i wokół niego obecne są oddziały Kurdów, ISIS, Wolnej Armii Syryjskiej, Al.-Nusry oraz, kontrolujące większość obszaru miasta siły rządowe. Na wschodzie wojska rządowe odniosły sukces przebijając się do będącej prawie od 3 lat w oblężeniu bazy lotniczej Kuwejris. Aktualnie tocząc ciężkie walki z ISIS rozszerzany jest tam obszar kontrolowany przez armię syryjską. Kluczowym miejscem wydaje się jednak obszar na zachód od miasta. To tam, armia rządowa wsparta lokalnymi milicjami NDF oraz milicjami irackimi i afgańskimi przecięła autostradę M5, którą rebelianci i islamiści przemieszczali swoje siły z prowincji Idlib do prowincji Aleppo oraz transportowali zaopatrzenie pomiędzy obiema prowincjami.

Mapa Syrii z zaznaczoną mozaiką obszarów kontrolowanych przez poszczególnych “graczy”.

ISIS, Kurdowie wspierani przez USA ale i przez Rosję, Al.-Nusra (Al.-Kaida) wspierana przez Turcję, tzw. Wolna Armia Syrii wspierana przez USA i jego sojuszników (Katar, ZEA, Arabia Saudyjska), wojska rządowe wspierane przez Iran i Rosję.

Według źródeł prorządowych jednym z głównych celów operacji w południowym Aleppo, oprócz oczywiście zabezpieczenia południowych przedmieść tego największego syryjskiego miasta, ma być “wyrąbanie” sobie korytarza w głąb prowincji Idlib i dotarcie do zamieszkanych przez szyitów miast Kafraya i Fuah. Oba te miasteczka są oblężone przez islamistów od początku 2015 roku, tj. od czasu zimowej ofensywy sił antyrządowych, zdobycia przez nich miasta Idlib. W lutym 2015 islamiści z Armii Podboju praktycznie całkowicie opanowali prowincję . Na tym odcinku frontu licznie walczą „doradcy” irańscy z Korpusu Strażników Rewolucji. Stanowią oni również kadrę oficerską przerzuconych tu jako wsparcie kilku tysięcy bojowników szyickich milicji irackich. Ofensywa rządowa na tym obszarze doprowadziła do przełamania frontu i wyzwolenia kilkunastu miejscowości.
Damaszek – stolica w ogniu walk
Zasadniczo pomimo ciężkich walk oraz wsparcia rosyjskiego lotnictwa wojska rządowe nie odnotowały tu znaczących sukcesów. Rebelianci mający duże zasoby uzbrojenia tak zdobycznego na wojskach rządowych jak i nowoczesnej broni zachodniej, w tym przeciwpancernej, dostarczonej przez monarchie Zatoki Perskiej stawiają skuteczny opór. Walczące tu ugrupowania w tym tzw. Armii Islamskiej mają wsparcie Kataru , Arabii Saudyjskiej i ZEA. Armia Islamska, to trzecia siła militarna walcząca z armią rządową po ISIS i Al.-Nusra, ma pod bronią blisko 30 tys. świetnie wyszkolonych i dobrze uzbrojonych bojowników. Jednak 25 grudnia 2015 w wyniku nalotu rosyjskich bombowców SU-34, kierowaną laserowo bombą KAB-500, trafiono sztab. Zginęło tam kierownictwo ugrupowania w tym dowódca gen. Zaharan Alloush. Rządowa 102 brygada armii i 416 pułk gwardii republikańskiej prowadzą natarcie w tzw. wschodniej Ghucie (obszar wokół Damaszku) i w grudniu 2015 odbili rebeliantom rejon bazy śmigłowców oraz kilka osiedli. Generalnie walki w Damaszku mają charakter krwawy i przewlekły. Typowa bitwa miejska w gruzowiskach wysokiej zabudowy, gdzie obie strony zasadniczo się wykrwawiły.
Wsparcie lotnicze Rosjan pozwala jednak siłom rządowym systematycznie zmniejszać obszar kontrolowany przez rebeliantów. W centrum Syrii armia rządowa w ostatnich dniach odbiła z rąk rebeliantów i islamistów około 10-11 miejscowości w południowej części prowincji Hama. Zlikwidowana została większość “worka”, który ciągnął się wzdłuż rzeki Orontes od rebelianckiej enklawy w prowincji Homs, aż pod miasto Hama, stolice prowincji o tej samej nazwie. Rządowa ofensywa w tym rejonie była sporym zaskoczeniem dla islamistów jak i obserwatorów konfliktu. Jest to efekt rosyjskiej taktyki, polegającej na przerzucaniu sił syryjskich w różne miejsca i prowadzenia krótkich zaskakujących ataków. Pozwala to mającej przewagę logistyczną i transportową, działającej po liniach dośrodkowych, armii rządowej na wytwarzanie lokalnej przewagi w ludziach i sprzęcie co pozwala w efekcie na krótkotrwałe działania ofensywne do czasu konsolidacji frontu, przez przerzucone w miejsce ataku rezerwy rebeliantów.
Również w centrum, przy wsparciu rosyjskich śmigłowców szturmowych MI-24P, przerzuconych na jedno z syryjskich lotnisk opodal Homs, 67 brygada ze składu 18 dywizji pancernej, oraz milicje NDF i batalion ochotników z partii Bas, prowadzą jest natarcie w kierunku starożytnego miasta Palmira kontrolowanego przez terrorystów z ISIS. 7 stycznia 2016 atakujący dotarli do przedmieść miasta. Południe – kontrola granicy z Jordanią W pierwszych dniach stycznia 2016 roku, zaskakujący atak wojsk rządowych nastąpił w prowincji Dara na miasto Szejh Mishin. Te obszary kontroluje tzw. Wolna Armia Syryjska uznawana za „umiarkowaną opozycję” wpierana przez USA i kraje zachodu. Walki mają na celu odzyskanie przez wojska rządowe kontroli nad granicą z Jordanią, którędy szmuglowana jest ropa i broń. Tu również rosyjskie bombowce SU-24M celnymi uderzeniami lotniczymi w tym rakietami Ch-29Ł i bombami kierowanymi starają się wesprzeć natarcie Syryjczyków.
Sukhoi_Su-24M_Pichugin-1
 Generalnie jak widać, wielkich sukcesów armia syryjska pomimo dostaw nowego sprzętu z Rosji, wsparcia lotniczego jej grupy lotniczej z bazy w Chmejmim oraz uderzeń lotnictwa strategicznego, w ciągu ostatnich 100 dni nie odniosła. Warto jednak pamiętać że w momencie rosyjskiego zaangażowania wojska Asada kontrolowały tylko 16% terytorium kraju, fakt że najbardziej zurbanizowane i zaludnione. Po drugie, po 4 latach wojny domowej armia rządowa jest wykrwawiona, nowi potencjalni rekruci w dużej mierze jako uchodźcy są poza granicami, w tym w Europie. Żołnierze Sunnici nie chcą walczyć i często porzucają sprzęt podczas ataku bojowników ISIS, a Alawici i Chrześcijanie, tak już nieliczni, ale stanowiący najlepszy komponent żołnierski, w dużej mierze polegli w toku dotychczasowych walk. Po trzecie, mające nadejść wsparcie Iranu, żołnierze Korpusu Strażników Rewolucji okazało się, w stosunku do potrzeb, niewielkie. Aczkolwiek w imię sprawiedliwości trzeba oddać, że to tam gdzie nacierali Irańczycy (na zachodzie Aleppo), pod względem terenu siły rządowe odniosły znaczące sukcesy i odzyskano największy obszar. W ostatnich tygodniach na północy rozpoczęło się udane natarcie Kurdów, wspieranych przez lotnictwo USA. Kurdowie zdobyli strategicznie ważną zaporę Tishrin, utworzyli przyczółek i nacierają w głąb pozycji Państwa Islamskiego. Również w ostatnich dniach rozpoczęły się naloty lotnictwa USA i atak sił kurdyjskich wspieranych przez komandosów US Army, na północ od Allepo rozpoczyna się „wyścig” o kontrolę nad tym miastem, ale to już materiał na odrębny artykuł.

225386_457678150972737_474248622_n Krzysztof Podgórski “Dziennik Trybuna”

http://novorossia.today/100-dni-rosyjskiej-operacji-wojskowej-w-syrii/